Ο Ιός ο Μονογενής

Τα Κακώς Κείμενα


undefined Απελθέτω απ’ εμού τον ποτήριον τουτο

Ξάφνου βρέθηκα να ξυπνάω ξαπλωμένος κουλουριαστά στη μέση από το πουθενά. Ένιωθα τα κόκαλά μου να με πονάνε τόσο, όσο ήταν αρκετό για να νιώσω εκείνη τη χαρακτηριστική γλυκιά εξάντληση, όπως τότε που έτρεχα λαχανιασμένος από κάθε λογής άθλημα κι έπεφτα με μιας να ξεκουραστώ στην τρυφερή αγκαλιά από τη γιαγιά μου. Τα πνευμόνια μου είχαν όπως τότε, έτσι και τώρα, την ίδια διέγερση, μόνο που, αυτή τη φορά, ο βήχας δεν έλεγε να κοπάσει. Που και που αναγκαζόμουν να φτύνω λευκά, διαφανή φλέματα, για να μπορώ να έχω την αίσθηση ότι ανακουφίζομαι, μολονότι μετά από λίγα μόλις λεπτά γινόταν το ίδιο από την αρχή κι από την αρχή κι από την αρχή, μέχρι να το συνηθίσω πλήρως και να μη μου προκαλεί πια εντύπωση, λες κι επρόκειτο πια για κάτι επαναλαμβανόμενο, όπως η ίδια μου η ανάσα. Βέβαια κι αυτή η ανάσα με…

View original post 1,331 more words

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s